Bijna iedere reiziger die het binnenland van Australië doorkruist brengt een bezoek aan Ayers Rock (Uluru voor de oorspronkelijke bevolking, de Aboriginals). Een reusachtige zandstenen kolos midden in een eindeloos vlak woestijnlandschap in de staat Northern Territory, "als een stenen brood gebakken in de zon", zoals iemand ooit schreef. Een wereldwonder, of tenminste iets wat er dichtbij komt. Net als The Olgas (Kata Tjuta), die misschien nog wel mooier zijn dan Ayers Rock. Samen vormen ze een van de meest bezochte bezienswaardigheden in Australië.
Ayers Rock, 348 meter hoog en ca. 9 kilometer in omtrek, is indrukwekkend door zijn massaliteit, maar vooral ook omdat de kleur, afhankelijk van de stand van de zon en eventuele wolken, voortdurend verandert: rood, oranje, paars, grijs, zwart.
"Plaats van schaduw" betekent zijn naam in de taal van de Anangu-Aboriginals. Voor hen is Uluru een uiterst heilige plek, het huis van de oerslang, de navel van hun wereld. Als toerist zou je de rots uit respect eigenlijk niet moeten beklimmen, wat overigens wel gedaan wordt en wat de Aboriginals, die in verspreide nederzettingen rondom de rots wonen, met gemengde gevoelens bekijken. Vanwege de entreegelden en andere opbrengsten wordt een en ander gedoogd. Overigens is de steile beklimming niet zonder gevaar; er zijn al verscheidene klimmers omgekomen. Het indrukwekkendst is Ayers Rock tegen zonsondergang. Vanaf een speciaal uitkijkplatform zie ik hoe de monoliet in snel tempo van kleur verschiet totdat er niet meer van over is dan een zwarte massa tegen de donker wordende hemel.
IJsberg in de woestijn
In tegenstelling tot de afgeplatte, kale bovenkant van de rots waar letterlijk niets te zien is, blijkt een tocht rondom de voet heel wat interessanter, zeker als die wordt begeleid door een Aboriginal die onderweg uitleg 
geeft en verhalen vertelt. In de rotswand zie ik scheuren en kloven die soms tot diep in het gesteente reiken, en geheimzinnig ogende waterpoelen. Sommige plekken zijn afgezet; je moet er in een grote boog omheen. Voor de Aboriginals is dit gewijde grond die niet mag worden ontheiligd. Het is duidelijk dat Uluru, hoe onverzettelijk hij er ook uitziet, onderhevig is aan erosie, maar die werkt uiterst langzaam. En bovendien schijnt de monoliet op een zeer solide fundament te stoelen; driekwart ervan bevindt zich, naar men aanneemt, onder het aardoppervlak, zodat je kunt spreken van een soort ijsberg in de woestijn.
Onwerkelijke wereld
Het nationaal park waarin Uluru ligt, heeft nóg een topattractie: The Olgas (Kata Tjuta). Dit is geen monoliet, maar een verzameling van 34 afgeplatte, min of meer even hoge bergen. De toppen van de Olgas - de hoogste, Mount Olga, is 457 meter hoog, beklimmen is verboden - zijn van elkaar gescheiden door diep ingekerfde ravijnen en spannende spelonken 
waar de kleinste geluiden luide echo's veroorzaken. Ik heb er uren rondgelopen in die ietwat geheimzinnige, onwerkelijke wereld, en ja, ik geloof inderdaad dat de Olga's, wat vaak wordt beweerd, mooier zijn dan Uluru. Ayers Rock en The Olgas liggen 25 kilometer uit elkaar en lijken niets gemeen te hebben. 
Toch wordt wel beweerd dat er ondergronds verbindingen bestaan. Ik betrap me erop dat ik fantaseer over onderaardse gangen enzovoort. Een omgeving als die van Uluru en The Olgas stimuleert nu eenmaal de verbeelding.
Ayers Rock kort
Ayers Rock ligt in het midden van Australië dat vanwege de rode kleur van de aarde het Red Center wordt genoemd. Dichtbij ligt de nederzetting Yulara met hotels, motels en een camping. De dichtstbijzijnde grote plaats is Alice Springs op 440 kilometer afstand. Ayers Rock werd in 1873 vernoemd naar sir Henry Ayers, de eerste gouverneur van de staat South Australia. De officiële naam luidt nu: Ayers Rock/Uluru. De rots staat sinds 1987 op de werelderfgoedlijst van UNESCO.