Bonaire, meest relaxte eiland van de Nederlandse Antillen. Paradijs voor duikers en snorkelaars. Maar ook boven water is er veel moois te zien. Bonaire bezit verborgen schatten, onvermoede bezienswaardigheden en verrassende plekjes die het maken tot een van de aardigste locaties van het Caraïbisch gebied. Dat plus de zalige rust en de ontspannen sfeer maken het eiland uniek. Bon Bini na Boneiru! (Welkom op Bonaire!).

Naar het zuiden
Vanuit het gezellige Kralendijk (de naam is een verbastering van Koralendijk) neem ik de route "om de zuid" via Nikiboko en Tera Cora. De weg is smal maar goed en uitermate rustig. Aan beide kanten van de weg kunuku, met zuil- en schijfcactussen begroeid land, af en toe een laag huisje in de schaduw van verwaaide acacia's en hier en daar een koppel geiten. En dan is er opeens water met een dichte begroeiing van mangrove en, o verrassing, een vijftal flamingo's die als frêle standbeelden doodstil in de golfjes staan. Snel haal ik de camera tevoorschijn, nog niet wetend dat verderop, ter hoogte van de vuurtoren, veel grotere groepen flamingo's in beeld zullen komen. Die vuurtoren, Willemstoren geheten omdat hij onder het bewind van Koning Willem I werd gebouwd, staat er wat onwerkelijk bij in het vlakke land dat bezaaid ligt met oude, grijze koraalsteen en plat tegen de grond liggende struikjes. Op de zuidoostpunt, waar de zee met geweld op de kust beukt en de wind je krachtig om de oren zwiept, is het water donkerblauw en ondoorzichtig, maar eenmaal om de punt heen, in het zuidwesten, vertoont het nu spiegelgladde zeeoppervlak gevarieerde tinten van groen en turkoois en in de zoutpannen is het water zelfs roze door de aanwezigheid van algen en bacteriën.

Flamingo's
Verblindend wit zijn de zoutbergen die met hun gekartelde toppen scherp afsteken tegen de intens blauwe hemel. Indrukwekkende reuzen, zeker in vergelijking met de nederige slavenhuisjes waar vroeger de slaven uit Antriol de nacht in doorbrachten als ze in het zout werkten. Op de terugweg naar Kralendijk passeer ik afwisselend leegstaande huizen die er wat surrealistisch bijstaan in het vlakke, verlaten land en moderne vakantieonderkomens. De plaatselijke bevolking schoolt samen op Pink Beach, dat werkelijk lichtroze van kleur is en waar op deze zaterdagmiddag complete families aan het picknicken zijn. Een huis vlak aan zee heet "Chogógo", de naam die men hier aan de flamingo's geeft vanwege het geluid dat ze maken, en het vliegveld dat ik even later passeer, heet Flamingo Airport. Je hoeft de Bonairianen niet te vragen wat hun lievelingsdier is.

Verstilde schoonheid
De volgende ochtend rijd ik naar het noorden. Langs de waterfabriek en de slanke zenders van Radio Nederland Wereldomroep. Mijn doel is het nationaal park Washington-Slagbaai, maar iemand heeft me geadviseerd ook vooral een kijkje te nemen in het dorpje Rincon ("een onvervalst Caraibisch plaatsje"), en dat blijkt een goede suggestie. Rincon met zijn lage huisjes en gele kerk, ingebed in heuvelachtig landschap, is een brok verstilde schoonheid in optima forma. Er hangen op deze zondagochtend wat mannen rond en kinderen spelen onder de met rode bloemen overdekte flamboyants. Ik loop langs de vrijstaande huisjes met hun kleurige bloementuinen en het stille kerkhof waar de doden in kleine, kapelachtige optrekjes rusten, beladen met een massa plastic bloemen.

Maanlandschappen
Rincon is toegangspoort tot het nationale park, waar je twee routes kunt volgen, een korte (24 km) en een langere (34 km). De lange voert door gebieden vol reusachtige zuilcactussen, die soms ondoordringbare bossen vormen, naar inhammen in de kust waar de zee zich woest op uitleeft en naar gebieden die eruit zien als maanlandschappen zoals bij Seru Grandi. Hier bevindt zich links van de weg een hoge rotsmuur en rechts een vlak naar zee aflopend terrein bezaaid met verspreid liggende steenklompen. Op en tussen de stenen liggen de mooist denkbare bolcactussen en ik vraag me af hoe ze zo, praktisch zonder voeding, kunnen gedijen.  Ter hoogte van Pos Mangel bevindt zich een bron en het wemelt er van de vogels, sommige zogoed als handtam, en hagedisen waarvan de vrouwtjes bruin en de mannetjes mooi blauwgroen gekleurd ziijn. Voorbij Boca Slagbaai, waar het water met zijn mooie kleur en aangename temperatuur uitnodigt tot een duik, komt het Gotomeer in zicht met, jawel, ook hier groepen flamingo's, die zich van betrekkelijk dichtbij laten bekijken en fotograferen.

La Pura Vista
La Pura Vista is een nieuw, luxe en intiem boutiquehotel waar u altijd naar gezocht hebt. De locatie met fantastisch uitzicht over Bonaire en de Caraïbische zee is uniek. De luxe kamers, suite met jacuzzi of de standaard studio zijn van alle gemakken voorzien en daarnaast profiteert u van de gemakken van de ruime villa met prachtig zwembad. La Pura Vista is een perfecte accommodatie voor de ervaren reiziger, die prijs stelt op persoonlijke aandacht, service en privacy. Voor meer informatie over prijzen en reserveringen: www.lapuravista.com of info@lapuravista.com.
         

Veiligste bestemming
Volgens Forbestraveler.com behoren de ABC-eilanden, dus ook Bonaire, tot de 10 veiligste reisbestemmingen ter wereld.