Luieren op het privé-strand bij je blokhut, varen in je eigen roeiboot, in de vroege ochtend mistflarden boven rimpelend water, 's avonds zelfgevangen vis boven een knetterend houtvuur, met diep in het bos de roep van een nachtvogel. Zo had ik me een verblijf in het Finse binnenland voorgesteld. En het bleek nog te kloppen ook, daar in het merengebied van Saimaa in het zuidoosten van Finland.

Blokhut aan het meer
De blokhut staat tussen slanke berken en ziet er stoer uit, het interieur heeft alles wat je ervan verwacht: zitje met open haard, keukentje, slaapcabine, toilet en sauna; vanaf de veranda loopt een paadje naar de waterkant waar aan een ruwhouten steiger een roeibootje wacht. Het water is nu eens doorschijnend helder, dan weer geheimzinnig donker en het enige geluid komt van wilde eenden, die af en toe overvliegen. Muggen zijn er ook, het moet gezegd, maar gelukkig alleen laat in de middag, en als je een vuurtje maakt zijn ze zo weg. Ik ben hier moederziel alleen, kan doen en laten wat ik wil, zo uit de sauna het water in rennen (zwemkleding overbodig), door het bos dwalen, roeien op het meer, vissen, languit in het gras liggen lezen of slapen. Dit is het land van de vrijheid. Voor het contact met de buitenwereld zorgt Ari, een uit de kluiten gewassen Fin met een rammelende pickup die af en toe langskomt om bestelde boodschappen af te leveren en zich bedient van een wonderlijke mix van Fins (met veel ü's en ä's), Duits en Engels; áls hij al praat, want van nature is Ari zwijgzaam.

Aan boord van de Leppävirta II
Op een ochtend word ik wakker van een zacht ploffend geluid in de verte. Boven het meer hangt nog een enkele mistflard en daaruit doemt een boot op, een echte stoomboot met drie dekken, jaargang 1920 of daaromtrent, de romp hagelwit en met een iets naar achteren hellende schoorsteen waar zwarte rookwolkjes uit komen. Hij vaart dwars over mijn meer, van rechts naar links, en de golven die hij maakt lopen kabbelend dood op mijn strandje. Via Ari kom ik erachter dat er hier verscheidene van dit soort stoomboten varen en dat ze een geregelde lijndienst onderhouden, maar dat je er ook excursies mee kunt maken. Uren later zit ik aan dek van de Leppävirta II en kijk uit over de wijde watervlakte. Het is gezellig aan boord, er is een bar en een lunchbuffet en een muzikant met een accordeon en op het achterdek wordt zelfs gedanst.

"Aida" in het hoge Noorden
Zomeravond in Savonlinna. Hier moet iets aan de hand zijn. Het is druk op straat. De weg vragen is niet nodig; je loopt gewoon mee met de stroom en je komt bij de burcht Olavinlinna, die als een ruige kolos in het water ligt. Hier wordt vanavond "Aida" opgevoerd, onderdeel van het operafestival dat elke zomer plaatsvindt. Het is wel even wennen, al dat Italiaans en die Egyptische koren hier in het hoge noorden; je zou eerder Sibelius verwachten of een opera van Wagner, maar het went snel. Onder het internationale publiek bevinden zich zelfs Italianen en die juichen om het hardst. Of ik het mooi heb gevonden, wil Ari's vriendin Eeva weten als ik na afloop nog even bij hun roestbruine boerderij naar binnen stap. En of ik een glaasje likeur lust, zelf gemaakt van lingonbessen uit het bos. Terveydeksi! zegt ze en Ari houdt het bij Hei!, wat allebei Proost! betekent.

Tussen posti en pankki
In Imatra ligt een vrouw in het water. Erger nog: ze ligt midden in een stroomversnelling. Water bruist en buldert om haar heen. Belangstelling is er genoeg, maar niemand doet iets. Gelukkig hoeft dat ook niet, want de vrouw is van brons, een beeld dat herinnert aan een tragisch verlopen liefdesgeschiedenis waarbij de vrouwelijke helft zich uit puur verdriet in het kolkende ravijn schijnt te hebben gestort. Hoe dan ook, dat beeld en die stroomversnelling vormen het handelsmerk van Imatra, hoewel de stroomversnelling een beetje nep is, want hij werkt alleen als iemand zo vriendelijk is om een knop om te draaien. Normaal stroomt het rivierwater door een centrale die de stroom voor het stadje opwekt en staat het ravijn droog. Overigens best een leuk stadje, dat Imatra. Ik eet er een zalige zalmsoep in een kraakhelder cafetaria en wandel op mijn gemak langs de posti, de pankki, het teatteri, de kauppa halli, de apteekki, de grilli en het hotelli. Komisch, al die namen met een i op het eind. Klinkt heel vertrouwd en vriendelijk. Maar net als je eraan gewend bent kom je weer van die onuitsprekelijke tegen als rautatieasema (treinstation), matkailutoimisto (VVV-kantoor) en leirintäalue (camping).

De trots van Saimaa
Ari is een echt buitenmens net als alle Finnen. Als hij op zijn boerderij even gemist kan worden trekt hij erop uit met een geweer de bossen in of per boot het water op. Of ik een keer mee wil? Op een veelbelovende ochtend met wijkende mistsluiers en een langzaam doorbrekende zon haalt hij me bij de steiger af. We varen nu eens over een wijde watervlakte, dan weer door een smalle doorgang of een schuimende stroomversnelling. Tegen de middag stoppen we om onze hengels uit te werpen en we hebben verbazingwekkend snel beet. Op een strandje bouwt Ari een vuurtje, rijgt de gevangen vis handig aan een paar takken en voila, onze lunch is klaar. Uit het binnenste van de boot haalt hij brood tevoorschijn en zelfs een door Eeva klaargemaakte salade. Tot besluit van de maaltijd komt een fles tevoorschijn met een heldere vloeistof, maar die blijkt heel wat sterker dan water. Op de terugweg laat Ari me iets zien dat hij de trots van Saimaa noemt: zeehonden. Lijd ik aan zinsbegoocheling, heeft het sterke drankje mij beneveld? Toch niet. Hier is Saimaa, meer dan honderd kilometer van open zee, leeft een zeehondensoort die uiteraard beschermd is. We zien er twee, languit liggend op een rots in de zon, vriendelijk knipperend met hun grote, bolle ogen en met glinsterende waterdruppels aan hun snorrebaard.

Bij het afscheid wil Eeva weten of ik alle bezienswaardigheden in de streek wel heb gezien. Het klooster in Valamo, het museum in Kuopio, de kerk in Kerimäki, de kunstgalerie op Punkaharju? Lieve help, nee, geen tijd voor gehad. "Mooi, dan heb je nog wat tegoed voor de volgende keer," zegt ze luchtig. "Näkemiin!" (Tot ziens!).

Links
www.visitfinland.com/nl
www.gosaimaa.fi/en/
www.finlandsite.nl
www.finland.startpagina.nl